Transmenu powered by JoomlArt.com - Mambo Joomla Professional Templates Club

 Tomasz Kempski

Kiedy przez ostatnie tygodnie przyglądałem się sferze publicznej w Polsce ogarnęło mnie zniechęcenie do jakiejkolwiek głębszej refleksji nad tym co widzę. Nie potrafię - choć próbuję - znaleźć treści, haseł czy pokampanijnej narracji, która trafi do mnie i będzie budować, a nie burzyć. Kampania wyborcza i kolejne po niej tygodnie, to czas, kiedy z całą mocą ujawnia się istota prowadzenia polityki sondażowej i wynikające z niej wizerunkowe fluktuacje. Choć nie neguję zasadności zwracania uwagi na badania opinii publicznej, to jednak coś mnie w nich drażni. 

Demokracja oddaje władzę w ręce ludu. Lud zaś, jako suweren, na co uwagę zwraca Cicero, to nie każde zbiorowisko ludzi ale tylko to połączone przez uznanie tego samego prawa, jak i świadome poczucie dobra wspólnego, wynikające z uczestnictwa we wspólnocie. Obecnie, mam wrażenie, elita polityczna nie próbuje budować tak rozumianej wspólnoty tzn. świadomej swej tożsamości i więzów łączących jej członków zarówno między sobą jak i między nimi, a instytucją państwa. Współczesna demokracja (mediokracja) akcentuje wartość, tu znów odwołajmy się do pojęcia użytego przez Cicero, motłochu.

Jeżeli miałbym pokusić się o próbę zdefiniowania motłochu i elementów go konstytuujących, to przede wszystkim problem umiejscawiam w braku świadomości niewiedzy w społeczeństwie (opinii publicznej). Przestrzeń opinii, nie jest adekwatna do przestrzeni problemów i recept, które powinny być odpowiedzialnie podejmowanie zgodnie z ich występowaniem. Paradoksalnie wbrew społeczeństwu, a zarazem dla jego dobra.

Działania strategiczne państwa, odwołujące się do pozornej wiedzy, którą przedstawiają sondaże, prowadzą do upadku takich działań i ich wyłącznie 4-letniej (kadencyjnej) egzystencji. Opinia publiczna traktowana w sposób absolutny jest przeciwieństwem wiedzy i mądrości. Jeżeli chcemy pojęcie prawdy (rozumianej jako zgodność z rzeczywistością) wyrzucić ze sfery publicznej na rzecz wielości prawd i ich wyłącznie subiektywnych legitymizacji, to trudno powiedzieć coś naprawdę ważnego.

Tomasz Kempski